Paprotniki i mszaki
Skrzyp i widłak
Wszystkie gatunki widłaków charakteryzują się bardzo powolnym rozwojem dosyć długo ich zarodniki przylegają do ziemi i zanim rozwiną się w roślinę, która jest zdolna do rozmnażania płciowego mija przeważnie dwanaście, piętnaście lat. Takim paprotnikom ciężko wytrzymać konkurencję bujniej rosnących roślin i przetrwać na siedliskach, na które wpływ ma również działalność człowieka. Dlatego wszystkie widłaki wymagają całkowitej ochrony. Ten typ rośliny można łatwo rozpoznać po dwóch, trzech kłosach zarodnionośnych na długich, łuskowato ulistnionych szypułkach. Skrzyp, a konkretnie skrzyp polny występuje ba polach, łąkach, nieużytkach przemysłowych i nasypach kolejowych. Jest paprotnikiem powszechnie znanym. W okresie wiosennym pojawiają się wpierw jasnobrązowe, nie zawierające chlorofilu pędy zarodnikowe z kłosem zarodnionośnym na szczycie. Natomiast trochę później pojawiają się pędy zielone, płonne z okółkowo ułożonymi gałązkami. Oba te typy pędów posiadają pochewki, które są utworzone ze zrośniętych, łuskowatych liści. W dawnych czasach pędy tej rośliny stosowano do czyszczenia naczyń cynowych.